darklight

İnsanı ve hayatı - iki alemi kastederek - parçalamayan bir yaklaşıma inanıyorum; kişi her neyle meşgul olursa olsun yaratandan ve razılığından ayrı düşmemeli. Kendisini âlemde doğru konumlamalı, varlığını ve ölümünü, ötesini tevhidin bütünlüğü içinde anlamlandırmalı. Elbette sanatın gereği ve edebine talip olmalı; ancak bütün bu anlam dairesinin dışında ve üstünde seçkinci ve mutlak bir sanat iddiasını ileri sürmenin bir tür sapma olduğunu düşünüyorum. İnanma iddiası ciddi bir iddiadır ve bizi bir ilkeler, değerler manzumesiyle bağlar. Bu sanatla uğraşan için de başka bir uğraşısı olan için de değişmez.


Zihin ve gönül iklimimize etki eden her şey müziğimizin biçimlenmesinde pay sahibi oluyor. Bazen hafızamızda iz bırakan, bazen hal ü hazırda olan bitenler; sevgilerimiz, umutlarımız, acılarımız, kavgalarımız...Hepsi şu ya da bu biçimde eserleri şekillendiriyor galiba...
Müziğime kaynaklık eden belirli bir adres vermek mümkün değilse de doğudan ve batıdan yüreğimize bilerek bilmeyerek pek çok sesi ve rengi misafir ettiğimizi düşünüyorum. Bu misafirlikler bazen kalıcı konaklamalara dönüşüp bir biçimde yürek telimize yapışıyor ve biz kendi seslerimize onları ekliyor ya da daha doğru bir ifadeyle harmanlıyoruz. Kendi yorum ve soluğumuzu üretiyoruz. Gelenekle modern arasında salınıyor; ama kendimize ait değerler ikliminde yeni bir soluğu kovalıyoruz. Özgün ve kendimize ait, kendimiz gibi - birilerine öykünen ve sığ taklitlere müşteri olmayan - işler, ürünler ortaya koymak arzumuz, inşaallah yapabiliriz.


İnsanımızın bir bölümü kendi eskisini arıyor diye düşünüyorum. Geçen yıllarda geride bıraktığını, düşündüğü güzel ve özel anlarını özlüyor belki... Bence eskilerin güzelliğini yeni çaba ve örneklerle aramak, sürdürmek daha anlamlı. Eskilerden gocunmadan; ama onları da aşma idealiyle gayret ve teşvik sahibi olmalıyız. Bu tür yorum ve - bağışlayın - sızlanmaların derinlerde bir tür karamsarlık ve teslimiyeti barındırdığını düşünüyorum. Son yıllarda modalaşan nostalji avunmalarını hatırlatıyor bana ve bu yaklaşıma sıcak bakmıyorum. Benim çalışmalarıma ait tesbitlere gelince herkese her eseri her yorumu sevdirmek çabası zaten boş bir çaba ve doğru da değil. O iletişimi daima kuramazsınız. Buna ne siz, ne de dinleyici muktedir olabilir. Biz gücümüz ve yüreğimiz elverdiğince ortaya koyarız, dinleyici de aynı şekilde nüfuz edebilir. Ancak üzerinde yürümeye hassasiyet gösterdiğimiz bir doğrultumuz var ve bu sürecin dünüyle bugününü adeta bir samimiyet testiyle değerlendirmeye çalışan dostlarımıza her birimizin daha çok kendi sorumluluk alanlarına titizlenmesi gereğini ve bu tür tenkidlerde çok da iddialı ve aceleci olmamak gerektiğini hatırlatmak isterim. Çünkü abartılı ve rasgele eleştiriler bazen gerçekten yaralayabiliyor, üzebiliyor. Sitem edip durduğunuz bir hal ya da yönelişle itham edilmek elbette üzücü oluyor. Her yeni eser kalıcı bir eski olabilir bir gün. Zaten sanat böyle bir çaba ve uğraşın adıdır. Düşüp kalkacaksınız, yara alacaksınız, hata-sevaplarla yüklü ama içten, samimi, arayan ve ısrarlı olacaksınız. Siz eski lezzetleri sırtlanıp yeni ufuklara yol bulma çilesindeyken bazı dostlar hey gidi eski günler deyip avunacak...

Her ikisi de etkili olabiliyor. Kaliteyi gözetenler daha sınırlı sayıda. Adeta bir rüzgarın önünde savrulan kitleler; şöhrete, gürültüye, sansasyona daha fazla prim veriyor. Bu süreci hayli zamandır birlikte gözlüyoruz. En medyatik hocaefendilerden dinin hükmünü sormak bir yana artık bu hususlarda mankenlere ve reklamcılara dahi kanaat soruluyor. Her şey bulanıklaşıp magazin malzemesi haline getiriliyor. Gri renkler öne çıkarılıyor. Ne kadar gürültü o kadar tiraj hedefleniyor; ancak her zaman sonuç vermiyor diye düşünüyorum. Aksi de olabiliyor. Bir sağduyu yaşıyor ve güzeli, doğruyu bulduğunda ona meylediyor. Yani standart bir tutum yok sanıyorum. Bilinç düzeyi, estetik-kültürel algı, birikim vb. faktörler tercihlerde etkili oluyor.


Medyadan şikayet ettiğimde onun yürüyüşümüzde esaslı bir unsur olduğunu kabullenmiş olurum ki bu kendimize haksızlık olur. O kadar ciddiye almadığımı söylemeliyim. Evet daha geniş kitlelere ulaşmada etkili; ancak bu imkanı onlar bir yanlış doğrultuya yöneltiyor ve esenlik çağrımızı, güzelliklerimizi, değerlerimizi ıskalıyorsa kayıp içindeler demektir. Onlar için dua etmek gerek. Yüreğinizdekileri paylaşmanın yegâne yolu medya olmadığı gibi, engeli de olamaz...


Müziğe icra ettiği fonksiyon ve anlam dairesini hiç dikkate almadan salt müzik aletlerinin mutlak haram olduğu görüşüyle yaklaşan ve bu arada tasavvuf müziğinin ney, kudüm vb.sazlarını icra etme ve dinlemede sakınca görmeyerek çelişkiye düşen dostlar için ifade ettiğimiz ironik bir göndermedir. Müzik âleti coğrafyaya göre değil hizmet ettiği amaç ve anlam bütününe göre değerlendirilmeli. Bir şey doğuya aitse mutlak doğruyu, güzeli temsil etmeyeceği gibi batıya aitse de kötüyü ve çirkini temsil etmez.


Toplumdaki genel yozlaşmayı ve bunun müziğe yansımalarını nasıl değerlendiriyorsunuz ve çözüm yolu olarak önerileriniz nelerdir?

İnsanı îmar ve ihyâ eden yol ve araçlar vahyin rehberliğinde ayrıntılarıyla ortaya konmuştur. Aklı ve kalbi bu yol ve araçların izini sürerek inşa etmeliyiz. Bu gayretimizi en yakınlarımızdan başlayarak etrafımızla paylaşmalıyız. Sanatın bu bütünde payı her nereye varıyorsa oraya kadar çaba ortaya koymalıyız. Sanatçısıyla, dinleyicisi-izleyicisiyle... Çünkü belirttiğiniz gibi iyice belirginleşmiştir ki müzik bu tahribatın taşıyıcı ve hızlandırıcı bir unsuru kılınmakta. Bu yeni bir durum da değil, tarih boyunca müziğin bir fasid daire içinde rol aldığını biliyoruz. Ancak diğer yanıyla ve olumlu örnekleriyle şiirin, müziğin tanıklık ettiği hikmet ve güzellikleri de biliyoruz. Bu alanda iyi bir düzeyi temsil etmek bir yana çoğu kez bu ihtiyacı konuşmakta dahi zorlanıyoruz maalesef.

Müzik dışında, yaklaşık o kadar süredir daha sessiz; ama sürekli okumalarım oldu. Halen de devam ediyor. Küçük yaşlardan başlayarak temel islâmî ilimlere dair öğrenme çabalarım, üniversite yıllarımdan itibaren sosyal ilimler ve özelde; iktisat, tarih, felsefe ekseninde sürdü. Akademisyenlik yıllarından itibaren üzerinde çalıştığım bazı makalelerimi nasib olursa önümüzdeki yıllarda değerlendirmeyi düşünüyorum. Bir yandan müziğe ait projeler ve sahne etkinlikleri devam ederken imkan buldukça evimde okuyor, yazıyorum. Bu uğraşı bazı dostların şaşırdığı kadar ayrı bir boyut gibi de görmüyorum. Çünkü aklın ve yüreğin dengeli bir yürüyüşe talip olması gerektiğine inanıyorum . Uygun zaman ve zeminde belki tekrar akademik mesai düşünebilirim. Ancak yakın vadede müziğe ve belki televizyona yönelik projelerim var. Bugünlerde üç yıllık aradan sonra başladığımız yeni albüm çalışmamız devam ediyor.

__________________

darklight

Ve sadece şarkı söylemediğimizi fark ettik. Gördük ki; hayat şarkıları, şarkılar da hayatı besliyor. Söylediğimiz her şarkı, "Bir Büyük Şarkı" için... 26 Temmuz 2002, Konya Fuarı, yelkovanın yorulduğu saatler, Ömer Karaoğlu konseri... Gül tenli bir akşam, konserin bıraktığı isyan ve aşk yüreğimizde. Yeşil ve morun birbirine girdiği acemice ışıklandırılan sahnede kimine göre özgün, kimine göre İslamcı, kimine göre yeşil popçu, Büyükşehir Belediyesi'nin spikerine göre de şarkıcı olarak adlandırılan Ömer Karaoğlu Konyalılarlaydı... Muhteşem bir atmosfer vardı. Gençler çoğunluktaydı ama 7'den 70'e bir dinleyici kitlesinin olduğunu söyleyebilirim. Yine hep bir ağızdan söylendi Şehit Türküsü...
Şehid tahtında Rabbe gülümser
Ah binlerce canım olsaydı der...
Kimi isimler vardır anımsanmaya değmez, cadde yahut sokak isimleri kadar kişiliksizdir, kimileri ise bir hayatın, bir sevdanın bir diğer ismi olmuştur. Cahit Zarifoğlu'nun adı nasıl yetebiliyorsa Afganistan yaralarımızı kanatmaya, Sezai Karakoç'un Mona Roza'sı ve Diriliş'i bizim için nasıl önemliyse, çok değil on yıl sonra Ömer Karaoğlu da bizler ve çocuklarımız için bu hayatın ve bu sevdanın unutulmaz isimlerinden olacak.
Onunla yola çıkanların çağa çoktan ayak uydurduğu bu yolculukta; değişmişse de ancak gelişmekle yetinmiş, zorlandıysa da hiç yılmamış bir adamın ayak izleri var. Son ümitlerimizden O, son çırpınışlarımızdan... Gönüllerimizin katılığı bizi bile ürkütürken, O bizlerin taş kesmiş gönüllerini korkmadan yumuşatmaya çalışıyor. Hakkını yemeyelim, bunu çok da iyi yapıyor. Acıklı sözlerin coşkulu besteleridir Ömer Karaoğlu'nun eserleri.
Her yanı ümittir, sevdadır, davadır. Ne kimliksiz ne de tarafsızdır kimileri gibi. Bu tarzın bir ismi var mıdır diye soranlara Ömer Karaoğlu, 'mavi çizgili gri pop türküleri' diyebilirsiniz mesela diyor. Çok değil on yıl sonra Ömer Karaoğlu dendiğinde yahut dinlendiğinde yitik bir savaşçı silueti gelecek gözlerimizin önüne. Bu Ömer Karaoğlu'nun silueti olmayacak, bu geçmişte bir yerlerde kaybettiğimiz, bulmak içinse pek üstelemediğimiz kendi siluetimiz olacak. Yâd edeceğiz eski günleri huzurla ve huzuru yalnız Şehit Türkülerinin, Hasret Kafeslerinin hatıralarında bulabileceğiz. Birileri bir isim bırakacak gönüllerimize bizse her zamanki gibi gönüllerimizi unutacağız günü birlik keşmekeşlerde.
O gece yine hafızalardan silinmeyecek bir anı bıraktı Ömer Karaoğlu bizlerde...
Doğ ey güneş erit taştan adamı
Ve kurut taşları diken elleri...
Ne acemice yapılan ışıklandırma sistemi ne de bayatlamış sloganlarıyla konseri arabeskleştirmeye çalışan, bir 'Ömer Baba' diye bağırmadıkları kalan, asla kendi kelimeleriyle kendi cümlelerini kuramayan, sloganist zihniyetin çabaları Ömer Karaoğlu'nun hızını kesmeye yetmedi.
Ezgiler ardı ardına sıralandı...
Şehit Türküsü, Toprak, Kuşlar, Kurtuluşun Ölümü, Bilemezler...
O gece yine bir özgürlük kuşu uçtu gökyüzüne Ömer Karaoğlu'nun ellerinden... Filistin'e (Kudüs'e), Çeçenistan'a, Afganistan'a, Bosna'ya, Kosova'ya, zulüm gören herkese...
Kuşlar
Sizin kadar hür olmaktı hayalim
Kuşlar
Sizin kadar hür olmaktı hayalim
Güneşin doğduğu yerden güneşle birlikte doğmak
Kafdağı'nın arkasındaki Zümrüdü Anka olmak
Kanat açmak gökyüzüne
Sevdaların ülkesine
Kuşlar

__________________